Şiir Yazamayan Şair

"Biz mağlup olmuş bir medeniyetin çocuklarıyız" diyor Yahya Kemal Beyatlı.   Biraz düşünüyorum bu sözün üzerine. Önümde duran dergiyi unutuyorum. "Okurken a ynı zamanda düşündüklerinizi  yazın" diyen hocamın nasihatine uyup yazmaya başlıyorum. İlk etapta aklıma Tanzimat devrinde aldığımız yaralar geliyor. Yenilgi psikolojisi, tekke ve zaviyelerin kapatılması, dini ve fenni olarak ilimlerin ikiye ayrılması... Dünyada en ileriyken batının cilalı yüzüne aldanıp tembelleşmemiz, İttihat ve Terakki cemiyeti, Jön Türkler... Film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor hepsi. Şu kitapta da şöyle diyordu, bu belgesel de böyle, şu hoca şöyle anlatmıştı, bu arkadaşımla ne kadar uzunca konuşmuştuk bu meseleyi... Zihnimde uçuşan verileri yakalayıp uygun yerlere koymaya çalışıyorum ama nafile. Söz oldukça garip. Bir mağlubiyet var ortada ve daha ağırı bunun bir medeniyet olduğunu söylüyor Yahya Kemal. Evet biz batının sistemi karşısında mağlup olduk! Evet biz tembelliği yüzünden...

        İnsan bazen duraksıyor. Sanki bir şeyler eksik gibi oluyor. Sanki yolculuktan önce nüfus cüzdanını evde unutmuş gibi, sanki istemeden kalbini kırmış gibi birinin, sanki dalgınlığına gelmişte yıllardır kullandığı bardağını yere düşürmüş; o da ilk düşüşünde kırılmış gibi. Kırık cam parçaları elime değil de kalbime batıyor gibi... Kırıkların üzerinde içemediğim çayın sıcaklığı, içimde tüm zerrelerimi donduran soğuk bir vicdan azabı; "neden dikkatli olmadım!" Bazen insan duraksıyor. Biri tutsun kolundan, "nasılsın?" diye sarssın onu, sorar gibi değil, azarlar gibi, kızarak, bağırarak söylesin; "NASILSIN!" Telefon Çalar: +Efendim? - Ben soru işareti + Uzun zamandır aramadınız, aklınız rahata ermiştir diye düşünmüştüm.  - Son zamanlarda gayet iyiyim, bugün aklıma takıldı, sahi nasılsınız? + Anlamadım... - Siz diyorum; nasılsınız? Halinizi anlatın; dinleyeyim... + Uzun zamandır bana sorulmayan bir soru diyebilirim. Klasik nasılsın diyal...