inşa...
Geçen kasımda bu kadar değişken miydi hava? Ya içim, o da bu kadar hızlı mı harap oluyordu? Savaşın ortasında savaşa karşı ev yapan bir adamı izlemiştim bir keresinde. “Yine yıkacaklar ama ben yine yapacağım” diyordu. Her yeni günle büyükçe bir ev inşa ediyorum kendi içimde. İlk defa yapıyor gibi heyecanlı, her bir köşesinde ince detaylara hayran kalıyorum, gözlerimi kapatıp ezberlemeye çalışıyorum bazı yerlerini. Öyle mutluyum, öyle heyecanlı, öyle umut dolu. Biri gelip “dünyanın her yerinde savaşlar durdu, adını satırlarında anmayı unuttuğun Aksa özgürlüğüne kavuştu” dese hiç şaşırmadan “biliyordum!” der boynuna sarılırım. Öyle güzel, öyle tam teslim… Akşam olunca güneş evine çekilir ya; caddelerde tuhaf bir soğukluk, esen rüzgar tüm hücrelerinize değer sanki… Orada sabah şarkılarla, şiirlerle inşa ettiğim evime bir şeyler olur. Durakta dolmuş beklerken o ansızın gelen kara bulutları savacak gücüm kalmamıştır. Artık kendimi kandırdığımı düşünmeye başlarım. Her şeyin aslında benim kur...